Τα σχέδια πειραματικής σε Vought Aircraft ήταν συναρπαστικό και συμμετείχαν μεγάλη προετοιμασία. Όλοι οι μηχανικοί γνώριζαν τους κανόνες διαφάνειας, όπως στην πρώτη γραμμή στρατιώτες γνωρίζουν τα τουφέκια τους.

Στις αρχές του 1947, ήμουν ο πιλότος σε ένα έργο που τον πελάτη μας (Navy / Marines) ήθελαν: ένα F4U Corsair που θα πήγαινε 450 μίλια/ώρα σε ύψη μέχρι και 40.000 πόδια, συνεχώς για τουλάχιστον 1 ώρα 1 / 2. Αυτό φαινόταν εφικτό δεδομένου ότι οι νέες F4U-5 μας ταχύτητα Corsair είναι max ήταν 470 MPH ενώ για ένα ανώτατο όριο 41.400 υπηρεσιών και εκτέλεση 4 × 20 χιλιοστά κανόνια Μ3 συν δύο βόμβες 1.000 λίρες.

Καθώς οι μηχανικοί άρχισαν τους υπολογισμούς χρησιμοποιώντας τους κανόνες διαφάνειας, όπως ol 'δυτικού καουμπόηδες που χρησιμοποιούνται έξι σκοπευτές τους, θα επικεντρωθεί σε αποδεικνύουν το νεκρό ξύλο (χωρίς δύναμη) glide path σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Μετά από αρκετές δοκιμαστικές πτήσεις, άρχισα τελευταία, μας: 40.000 πόδια πάνω από Βοστώνη, και κατευθύνθηκε βόρεια προς Πόρτλαντ, έπειτα κάτω στο Μόντρεαλ, και το νότο προς Albany, μετά τον ποταμό Hudson στην πόλη της Νέας Υόρκης, με 97 περισσότερα μίλια για να επιτύχουμε το στόχο μας, μας - Φιλαδέλφεια. Αυτό θα είναι 600 μίλια σε 1 1 / 2 ώρες. Η διαδρομή ήταν ομαλή, "χωρίς κανένα πρόβλημα"? Τότε, WHAM - όπως το δικαίωμα σταυρό στο σαγόνι όταν μειώσουμε την επαγρύπνησή σας! Είδα, αλλά δεν μπορούσα να πιστέψω, η πίεση λαδιού ραγδαία πτώση στο μηδέν. I διακοπή ρεύματος αμέσως και κάλεσε τον έλεγχο της πτήσης μας, τους συμβούλευσε τη συμφορά και το σχέδιό μου - νεκρό ξύλο στη βάση.

Πρακτικά έγινε δευτερόλεπτα. Κανείς δεν ονομάζεται, γνωρίζοντας είχα κάμερες σε από Βοστώνη. Σκέφτηκα των Idlewild Airport (JFK τώρα), αλλά δεν είχαν ακόμη ανοίξει για τις έκτακτες ανάγκες.

Η σιωπή ήταν απόκοσμη, αλλά το μυαλό μου ήταν βιαστική, επανεξετάζει τις δυνατότητες μου σε περίπτωση που ήταν μικρότερη από το διάδρομο. Δεν μου άρεσε καμία από αυτές. Αναγκαστική προσθαλάσσωση στο Λονγκ Αϊλαντ ήταν επικίνδυνο με τόση κίνηση βάρκα. Αλεξίπτωτο ήταν ακόμα χειρότερα. Η συντριβή του αεροσκάφους χωρίς πιλότο σκότωσε εν γένει τους ανθρώπους.

Προσευχήθηκα. Δεν μπορώ να θυμηθώ για τι, αλλά προσευχήθηκα. Θυμάμαι, όμως η ηρεμία που ακολούθησε.

Είδα το αεροδρόμιο μας και αξιολογούνται από τον πύργο και τον έλεγχο της πτήσης Vought της θέσης μου. Θα έπρεπε να πάω κατευθείαν στο, δεν περιβάλλει. Αυτό δεν ήταν καλό ... λάθος μου σχετικά με το κράτος διαφάνεια, ή ίσως διαφορετική κατεύθυνση του ανέμου.

Τους ελέγχους μου, ραβδί, και πετάλια έγινε υποτονική, αλλά δεν θα μπορούσε να αυξήσει τη μύτη περαιτέρω, επειδή εκείνη είχε σταματήσει. Τέλος, άνοιξα τέντα μου και αύξησε τη μεγάλη μύτη. Χτύπησα "τροχούς προς τα κάτω," τότε πτερύγια ελαφρώς. Η αρχή του διαδρόμου 30 swished κάτω από μένα. I απαλά σύρεται προς τα πίσω και στασιμότητα. Το πουλί έπεσε? Ένα γρήγορο, σκληρό, 3-σημείο προσγείωσης. I φρένα και έλασης σε μια στάση. Ένα πυροσβεστικό όχημα ήταν υπερβολική ταχύτητα προς το μέρος μου.

Κάθισα εκπλαγείτε με το πόσο γρήγορα συνέβησαν όλα, πόσο τυχερός ήμουν .... Όχι, δεν ήταν τύχη. Κοίταξα επάνω στο όμορφο γαλάζιο ουρανό, χαμογέλασε, και ψιθύρισε, «Σ 'ευχαριστώ, Πατέρα, σας ευχαριστώ."